«ទេវតាជិះដំរី»ក្នុងកិច្ចចម្រើនភ្លើង

ក្នុងដំណាក់កាលទី២នៃពិធីបុណ្យសពរបស់អ្នកសៀមរាបគឺ «បូជា»ដោយភ្លើង ឬក៏ហៅមួយយ៉ាងទៀតថា«ចម្រើនភ្លើង»នោះ គេតែងធ្វើមេរុនៅទីស្រែ ឬឆ្ងាយពីផ្ទះបន្តិច ហើយតម្កល់បុគ្គលដែលត្រូវបូជានៅក្នុងមេរុនោះ។ ជាទូទៅ អាចារ្យយោគី និងអាចារ្យភ្លុកទាំង៤ជាអ្នកអុជបញ្ឆេះម្ឈូសបុគ្គល។ ប៉ុន្តែក្នុងករណីខ្លះដែលគេប្រើកាំជ្រួចកំដរពេលបូជានោះ គេតែងដាក់កាំជ្រួចប្រភេទសម្រែកដំរី និងកាំជ្រួចភ្ញីផ្កានៅជុំវិញម្ឈូស ហើយមានកាំជ្រួចស្វាយរោយដាំព័ទ្ធជុំវិញមេរុនោះផង (https://goo.gl/2PNw6V)។ ករណីប្រើកាំជ្រួចច្រើនរបៀបនេះ យើងឧស្សាហ៍ឃើញអ្នករៀបកាំជ្រួចរៀបចំភ្លើងអុជដើម្បីឲ្យសាច់ញាតិ ឬគណអធិបតីចូលរួមជាអ្នកអុជ។ ភ្លើងដែលបន្តពីដៃអ្នកអុជទៅមេរុនោះ គេមានធ្វើជារូបទេវតាជិះសេះ ដែលជាទេពនៃ«ព្រះសូរ្យ»នៅក្នុងព្រហ្មញ្ញសាសនា។ … More

ព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ្រលើទង់ព្រលឹង

តួនាទីព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ្រមានក្នុងសង្គមខ្មែរតាំងពីសម័យបុរាណ។ រឿងនេះមានការចងក្រងពីអ្នកស្រាវជ្រាវមួយចំនួន ហើយចេញផ្សាយជាអត្ថបទខ្លីៗ ព្រមទាំងជានិក្ខេបបទទៀតក៏មាន។ អ្នកទាំងនោះសិក្សាផ្តោតលើសិល្បៈ និងជំនឿដែលខ្មែរមានចំពោះព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ្រ និងរាហូតាំងពីសម័យបុរាណមកដល់បច្ចុប្បន្ន។ លោកអ្នកនាងប្រហែលធ្លាប់ដឹងខ្លះៗមកហើយថា ទង់ព្រលឹងមិនខុសអ្វីពីអត្តសញ្ញាណបណ្ណរបស់ខ្មោចដែលត្រូវកាន់ទៅជួបព្រះយមរាជ និងដើម្បីទៅគាល់ព្រះចូឌាមុណីចេតិយក្នុងន័យពុទ្ធសាសនាខ្មែរសព្វថ្ងៃ។ ទង់ព្រលឹងក៏ជាសញ្ញាសម្រាប់បុគ្គលជម្រាបទៅព្រះយមរាជថា ខ្លួនស្លាប់ដោយបានបូជាឆ្លងកាត់តាមកិច្ចពិធីមានអាចារ្យដឹកនាំកិច្ចពិធីត្រឹមត្រូវ។ ហេតុនេះហើយទើបបានជាទង់ព្រលឹងតែងសរសេរជាឈ្មោះអាចារ្យជាភស្តុតាង។ តាមទង់ព្រលឹងជានិច្ចកាល គេគូសរូបចូឌាមុណីចេតិយ អមដោយទង់ពីរ។ នៅតាមរាងរបស់ចេតិយនោះ អាចារ្យតែងតែសរសេរពាក្យពេជន៍ជាបាលី … More

រុំស្នពឲ្យបុគ្គល

  បុគ្គល ជាពាក្យហៅសំដៅលើខ្មោច។ ជាទម្លាប់ បុណ្យខ្មោចរបស់អ្នកសៀមរាបមាន២ដំណាក់កាលគឺ បញ្ចុះ ហើយចម្រើនភ្លើង។ នៅពេលចម្រើនភ្លើង គេធ្វើមេរុធំមួយ ជួនកាល គេហៅសាលាមុខដាច់ ឬភ្នំយោង។ មុនចម្រើនភ្លើងនោះ ក្រុមគ្រួសារគាស់ខ្មោចដែលសល់តែឆ្អឹងនោះមកទុកនៅចុងឈើ ឬទីឆ្ងាយពីភូមិដ្ឋាន គេហៅពេលនេះថា លួចសព។ បន្ទាប់មក គេយកក្រណាត់សរុំខ្មោចនោះ (ស្នព)។ … More